«Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ» του Αναστάσιου Π. Αναστόπουλου ( πρ. Αντιπροέδρου του Συλλόγου )

Όλα αυτά τα χρόνια που λειτουργεί ο  Σύλλογός μας έχουν γίνει πάρα πολλά για το χωριό μας: έγγραφες παρεμβάσεις προς την κεντρική εξουσία για διάφορα προβλήματα, συνεργασία με την Δημοτική Αρχή για διάφορα έργα που έγιναν από κοινού για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής στο χωριό, έκδοση βιβλίου, ημερολογίου, δημιουργία ιστοσελίδας, εκδηλώσεις και πολλά άλλα.

Όμως δεν έχουμε καταφέρει το σημαντικότερο: την ΟΜΟΝΟΙΑ. Είναι πραγματικά λυπηρό τόσο λίγοι (αριθμητικά) άνθρωποι να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε, γιατί βάζουμε πρώτα το «εγώ» και όχι το «εμείς» και δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Τελικά όλα αυτά που περνάμε σαν έθνος δεν μας διδάσκουν τίποτα. Αντί να κοιτάμε μονοιασμένοι να πορευτούμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο και, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, αυτό συμβαίνει και στο χωριό μας.

Από το 2005, που είμαι μέλος στο Σύλλογό μας, βλέπω συγχωριανούς μας να μην συμφωνούν με πρόσωπα και αποφάσεις και όχι απλά να μην συμφωνούν αλλά να πολεμούν τον Σύλλογο με κάθε τρόπο. Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει.

Ευελπιστώ από τις νεότερες γενιές όλα αυτά να τα αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε όλοι μαζί, μονοιασμένοι,  για το καλό του χωριού μας και της χώρας μας.

Από το 2008, που είμαι στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, έχω νιώσει ότι ο Σύλλογος έχει κάνει δουλειά, βλέποντας αρκετούς υπερήλικες όλα αυτά τα χρόνια να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις, παίρνουμε δύναμη και θέληση να συνεχίσουμε.

Τα τελευταία χρόνια με την κρίση, που για όλους μας είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, από το υστέρημά μας κοιτάμε να δίνουμε την ετήσια συνδρομή μας, γιατί εμείς είμαστε η κινητήρια δύναμη του Συλλόγου και με την συνεισφορά των δωρητών μας, ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ.

Γι’ αυτούς τους λόγους, από όποια θέση και αν είμαστε, αξίζει να βαδίσουμε μπροστά, να αφήσουμε πίσω το «εγώ» και όλοι μαζί να προχωρήσουμε στο «εμείς». Όπως λέει και ο σοφός λαός μας σε μια παροιμία του: «Χτίζει σπίτια η ομόνοια, τα γκρεμίζει η διχόνοια».

Αναστάσιος Παν. Αναστόπουλος