Μάνος Ελευθερίου, ο μάστορας του λόγου και της τέχνης

Μάνος Ελευθερίου… ένας  Έλληνας σεμνός, αυθεντικός, με ανοιχτό βλέμμα, γεμάτος καλοσύνη και αγάπη, ένας ζεστός και γενναιόδωρος άνθρωπος. Από τους πιο μορφωμένους και καλλιεργημένους δημιουργούς που μπορούσε να αποτυπώνει τις σκέψεις του, διαχειριζόμενος εξαιρετικά το λόγο, κάνοντάς τον εργαλείο, πότε για να θρέψει το νου και πότε για να χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά χωρίς πολλά-πολλά.

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1938 στην Ερμούπολη της Σύρου και τον αποχαιρετούμε αφού έφυγε για πάντα την Κυριακή 22 Ιουλίου 2018 σε ηλικία 80 χρόνων.

Από παιδί είχε μια αδυναμία στην ελληνική γλώσσα που τον έκανε να σκαλίζει ό, τι βιβλίο έπεφτε στα χέρια του, με μια λαχτάρα να ρουφήξει τον κόσμο όλο μέσα σε λίγες γραμμές.

Σε ηλικία 24 ετών ξεκίνησε το ταξίδι του στις λέξεις εγκαινιάζοντας τον ποιητικό χρόνο με την πρώτη του ποιητική συλλογή «Συνοικισμός».

Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια τα οποία μελοποίησαν οι σπουδαιότεροι Έλληνες συνθέτες. Παράλληλα είχε εργαστεί ως αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Δημιούργησε διαχρονικά και αληθινά τραγούδια που μιλάνε για τη ζωή σε όλες της τις εκδοχές, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ανθρώπινης φύσης. Έγραψε τραγούδια μεγάλα με χρώμα αληθινό, μίλησε γλαφυρά για τη μαυρίλα της δικτατορίας, για τα παιδιά που σκοτώθηκαν άδικα, αποτύπωσε το απόλυτο και σπαρακτικό παράπονο του λαού για το άδικο που βιώνει, όπου αυτό προκύπτει από τις άσχημες πολιτικές συγκυρίες.

«Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας..». Η φαντασία του αποβαίνει δημιουργική και γράφει τραγούδια μεγάλα με χρώμα αληθινό.

Χρησιμοποιεί εικόνες που ξυπνάνε την καρδιά και εντάσσει συχνά την αντίθεση μέσα σε μια μόνο φράση, κάνοντας το ανέφικτο, εφικτό.. Είναι παραστατικός με εξαιρετική ικανότητα να αφηγείται την πιο απλή ιστορία με πολύ ζωντανό τρόπο, προσδίδοντας της αξία.

Γίνεται λυρικός και βγάζει όλη τη ευαισθησία και την πίκρα του ερωτευμένου ανθρώπου. Μέσα από τους στίχους μιλάει αβίαστα και χωρίς ενδοιασμούς για τους αγιασμένους αμαρτωλούς, για την ανθρώπινες αδυναμίες που μας κάνουν να χορεύουμε στο ρυθμό τους, για τη ζήλια, το θυμό.

Ο Μάνος Ελευθερίου είχε γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια. Παράλληλα είχε εργαστεί ως αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Η στιχουργική του συχνά θεωρήθηκε από κάποιους ακαταλαβίστικη, λόγος που τον κατέστησε κατά διαστήματα στο περιθώριο. Αν κοιτάξουμε  προσεκτικότερα, θα δούμε πως είναι ο πρίγκιπας που μεταμορφώνεται σε μάγκα, με απίστευτη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στο λόγο, ικανός να γράψει το πιο δύστροπο και το πιο λαϊκό στίχο την ίδια στιγμή.

Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας ζεστός και γενναιόδωρος άνθρωπος, πολύ μοναχικός που όμως αναζητούσε την τρυφερότητα. «Δίψασα στην πόρτα σου γι’ αγάπη κι έγειρα γλυκά να κοιμηθώ…»

Τούτος ο στίχος είναι η σκέψη που δεν είπε ποτέ, παρά μονάχα μέσα από το τραγούδι. Ο Μάνος Ελευθερίου ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων Ελλήνων Δημιουργών, ένας δάσκαλος και εμπνευστής ΖΩΗΣ…