Τούρκικη εισβολή στην Κύπρο 20/07/1974

Το ημερολόγιο έγραφε 20 Ιουλίου 1974, όταν στις ακτές της Κερύνειας άρχιζε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Αττίλας ήταν σε πλήρη εξέλιξη, η Κύπρος δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Η Κύπρος γύρισε μαύρη σελίδα στην ιστορία της…

Η Τουρκία σκόρπισε τον όλεθρο και τον θάνατο στην Κύπρο και συνεχίζει να κατέχει παράνομα για 46 χρόνια το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της. Πέραν της οικονομικής καταστροφής που προκάλεσε η εισβολή και της βίαιης μετακίνησης πληθυσμού, χώρισε το νησί στα δύο και άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς, εκατοντάδες αγνοούμενους και προσφυγοποίησε 120.000 Ελληνοκύπριους. Η Άγκυρα προχώρησε στον συστηματικό εποικισμό των κατεχόμενων περιοχών με παράνομους εποίκους και μέχρι σήμερα στερεί από τους εκτοπισμένους Ελληνοκυπρίους το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους.

Η Τουρκία βρέθηκε ένοχη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για εκτοπισμό πληθυσμού, στέρηση του δικαιώματος της ελευθερίας, κακή μεταχείριση, στέρηση του δικαιώματος της ζωής και στέρηση του δικαιώματος της περιουσίας.

Όμως παρά τις συνομιλίες και τις προσπάθειες, δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια. Η πληγή παραμένει ανοιχτή.

 

Ο Κύπριος καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ανδρέας Βοσκός, αναφέρει σε βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2014 από τον Δήμο Πατρέων στο πλαίσιο των αδελφοποιήσεων του Δήμου Πατρέων με τον κατεχόμενο Δήμο Αμμοχώστου και το Δήμο Λεμεσού:

«Η Κερύνεια και η Λάπηθος, οι μικρές βασίλισσες της βόρειας Κύπρου, οι ιδρυμένες κατά την πανάρχαια παράδοση από τον Αχαιό Κηφέα και τον Λακεδαιμόνιο Πράξανδρο, δεν ντύθηκαν κείνες τις μαύρες μέρες τα γνώριμα πανώρια χρώματα του Παραδείσου. Στις 20 Ιουλίου 1974 ο ήλιος έδυσε στην κόλαση του πολέμου.

Οι φλόγες και οι καπνοί της καταστροφής έπνιξαν το ηλιοβασίλεμα. Οι πολυαίωνοι θρύλοι του Πενταδακτύλου απέμειναν βουβοί. Τα κόκκαλα των οικιστών τ΄ αναπαυμένα τρεις χιλιάδες χρόνια κουνήθηκαν στους τάφους. Οι εικόνες της Λάμπουσας σκοτείνιασαν. Κι εμείς εκεί, ου ημάς εθέσπισεν οικεί θεών και ανθρώπων βούληση από τον Τρωικό πόλεμο και πιο παλιά.

Να βλέπουμε με γυμνόν οφθαλμό την εχθρική αεροπορία να μαυρίζει τους γαλάζιους ουρανούς, τις ορδές του Αττίλα να μυρμηγκιάζουν στην Ακτή των Αχαιών και να πατούν άγια χώματα. Να παρακολουθούμε ανήμποροι τα καραβάνια των προσφύγων στο δρόμο του πανικού». «Σαράντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο κι ο Πενταδάκτυλος στέκει εκεί, κατάσπαρτος με κόκαλα ηρώων και μαρτύρων του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, με ανοιχτή την απαλάμη, όπως λέει ο ποιητής Κώστας Μόντης, να μας μουντζώνει, που με τόση αφροσύνη τον αφήσαμε να τουρκοπατηθεί.

Στη Σαλαμίνα τρίζουν κάτω από αλλοεθνείς και αλλόθρησκες μπότες κατακτητή τα κόκαλα του Τεύτρου, του αδελφού του Αίαντα, που μετά τον Τρωικό πόλεμο διωγμένος από τον πατέρα του έφτασε στο νησί της Αφροδίτης κι έκτισε την ομώνυμη με το νησί του πόλη.

Κι ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, που την 9η Ιουλίου 1821 βαδίζοντας στην τούρκικη αγχόνη μ’ άλλους τετρακόσιους ιερωμένους και προεστούς της Κύπρου, τραγουδούσε πως :

«η ρωμιοσύνη εν’ φυλή συνότζαιρη του κόσμου, κανένας εν ευρέθηκε για να την ιξιλείψει, κανένας, γιατί σκέπει την ΄που τα ΄ψη ο Θεός μου. Η ρωμιοσύνη εννά χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει;»

από το ομώνυμο με την ημερομηνία ποίημα, του κύπριου ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη.

Στην Κύπρο 

Σύμμαχοι να σου πετύχουν, πιο οχτροί από οχτρούς

Κυβερνήτες να σου τύχουν πιο δειλοί κι από δειλούς

Σε προδώσαν Αφροδίτη, του πελάγου ομορφιά

Του Αττίλα οι ευνούχοι, των βαρβάρων τα θεριά

Χύσαν αίμα τα παιδιά σου μη χαθεί η ομορφιά

Στων προγόνων χώματά σου θα καρπίσ΄ η λευτεριά

Κι αν σου κόψανε τα χέρια να χαθεί η ομορφιά

Σου ΄μειναν τρανά τα στήθια να βυζαίνει η λευτεριά

Τα υπέρμαχα παιδιά σου που ποτέ δε σε ξεχνάν

Κύπρο μου στην ομορφιά σου οι Αττίλες ξεψυχάν

Πέρασαν πολλοί Αττίλλες και βαρβάρων τα θεριά

Κύπρο μου μπούρκες, μαντήλες χαμοσέρνουν τη θωριά

Τη θωριά την εδική σου που αιώνες σε κοσμεί

Ο αφρός του κύματός σου έπνιγε κάθε ληστή.

Ηλίας Λαμπρόπουλος (17 Ιουλίου 2020)