Το Θείο Δράμα στη λαϊκή παράδοση

Το Θείο Δράμα το συναντάμε με διάφορες παραλλαγές και εκδοχές κάθε φορά, στον πυρήνα όλων σχεδόν των θρησκειών που εμφανίστηκαν όλες τις εποχές από την απώτατη αρχαιότητα, στους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Μαζί με το μήνυμα του θανάτου, που φτάνει για τον θνήσκοντα θεό, ακούγονται και τα επακόλουθά του πάνω στη φύση. Ο θάνατος της βλαστικής ζωής προβάλλεται στον θάνατο του θεού, που με τη σειρά του λογίζεται σαν αιτία θανάτου της φύσης. Και βέβαια, πάντα της «καθόδου» του θεού ακολουθεί η «άνοδος», διώχνει το κακό επαναφέροντας το δίκαιο και την τάξη στον κόσμο. Γι’ αυτό, ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως το χριστιανικό θείο δράμα, όπως και άλλα , συμβαίνουν με τον ερχομό της άνοιξης, που η ανάσταση του θεού συμπίπτει με την ανάσταση της φύσης.

Ο λαός μας στο πέρασμα των αιώνων ζει πάντα με βιωματική συμμετοχή όλες τις φάσεις του Θείου Δράματος. Την προδοσία, την παράδοση και τα φρικτά Πάθη του Χριστού.

Πολλά έθιμα πλαισιώνουν το θείο δράμα που απλώνουν τις ρίζες τους σε ανάλογες τελετουργίες στην ελληνική αρχαιότητα και άλλα που γεννήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων από τις καθημερινές ανάγκες και ανασφάλειες των απλών καθημερινών ανθρώπων.

Το Σάββατο του Λαζάρου.

Την Παρασκευή πρωί, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου, συνήθως κορίτσια γύριζαν από σπίτι σε σπίτι κι έλεγαν το Λάζαρο :

  ……… «αν ήσουν εδώ Χριστέ μου 

 δεν θα πέθαιν’ ο αδελφός μου

μα και τώρα εγώ πιστεύω 

και καλότατα ηξεύρω

ότι δύνασ’ αν θελήσεις 

και νεκρούς να αναστήσεις ………

Μ’ αυτόν τον τρόπο τους δίνεται η ευκαιρία να γίνουν γνωστές και σαν μελλοντικές νυφάδες. Η αμοιβή είναι αυγά για την Λαμπρή, κουλούρια ή χρήματα. Στη μνήμη του Λαζάρου οι γυναίκες ζύμωναν για τα παιδιά ειδικά κουλούρια, στα οποία έδιναν το σχήμα  σαβανωμένου ανθρώπου, όπως παριστάνεται στις εικόνες ο Λάζαρος. Λέγονταν κι αυτά λαζαράκια ή λαζόνια.

Λαογραφικά Πελοποννήσου  –  Γιάννης Ασημακόπουλος