Χριστούγεννα 2020

Μέρες Χριστουγέννων!  Οι μέρες που ξυπνάνε μέσα μας την καλοσύνη την αγάπη και όλες τις τρυφερές στιγμές που ζήσαμε στην παιδική μας ηλικία. Οι μέρες που μας κάνουν να ονειρευόμαστε.

«Εάν το Πάσχα είναι η λαμπροτάτη του Χριστιανισμού εορτή, τα Χριστούγεννα βεβαίως είναι η συγκινητικωτάτη» γράφει στην Εφημερίδα της 25ης Δεκεμβρίου του 1887 ο Αλέξανδρος ο Παπαδιαμάντης.

 Κων/νος Κουτούμπας – Χριστούγεννα στην Σκιάθο

Μηνὶ δεκεμβρίῳ κε´, κοντάκιον τῆς Χριστοῦ γεννήσεως,

ἦχος γ´, φέρον ἀκροστιχίδα· τ ο ῦ τ α π ε ι ν ο ῦ Ῥ ω μ α ν ο ῦ ὕ μ ν ο ς

Προοίμιον

Ἡ παρθένος σήμερον  τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον  τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει·

ἄγγελοι μετὰ ποιμένων  δοξολογοῦσι,

μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος  ὁδοιποροῦσι·

δι᾿ ἡμᾶς γὰρ  ἐγεννήθη

παιδίον νέον,  ὁ πρὸ αἰώνων Θεός

Αρτέμης Κων/νος – Η Γέννηση του Κυρίου

Γεωργίου Δροσίνη («Νύχτα χριστουγεννιάτικη», 1935):

Την άγια νύχτα τη χριστουγεννιάτικη, / ποιος δεν το ξέρει;

Των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα / λάμπει τ’ αστέρι.

Κι όποιος το βρει μες’ στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα / και δεν το χάσει σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το / μπορεί να φτάσει.

Η Γέννηση – Κων/νος Παρθένης

Κωστής Παλαμάς (1859 – 1943) «Ἀστέρι Θεϊκό»

Τί φῶς καὶ χρῶμα κι ὀμορφιὰ νὰ σκόρπιζε τὸ ἀστέρι

ὅπου στὴν κούνια τοῦ Χριστοῦ τοὺς μάγους ἔχει φέρει;… (απόσπασμα)./

Εμμανουήλ Λαμπάρδος – Η Γέννηση

Τάσος Λειβαδίτης, “Η Γέννηση” (1983)

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό

ξύλινο σταυρό.

«Είδες –μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι

έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα

ωραιότερο απ’ αυτό.

El Greco – Madona and Child

 

Κωστής Παλαμάς (1859 – 1943) «Ἀστέρι Θεϊκό»

Τί φῶς καὶ χρῶμα κι ὀμορφιὰ νὰ σκόρπιζε τὸ ἀστέρι

ὅπου στὴν κούνια τοῦ Χριστοῦ τοὺς μάγους ἔχει φέρει;… (απόσπασμα).

Η Παναγία με τον Χριστό – Κων/νος Παρθένης

Τάσος Λειβαδίτης, “Η Γέννηση” (1983)

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό

ξύλινο σταυρό.

«Είδες –μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι

έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα

ωραιότερο απ’ αυτό.