Κατάθεση μνήμης και καρδιάς.

 

Στον τόπο μας τον ανάδελφο, τα βράχια και τα λιθάρια με αίμα και ίδρο στολισμένα, ρίζωσαν και θα ριζώνουν χθες, σήμερα και ταχιά αμάραντοι της λευτεριάς με αρετή και τόλμη – όπως έγραψε ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος στον Αγέλαστο . Αυτοί οι Αμάραντοι είναι οι χρονοδείκτες του πολιτισμού μας, που όλοι μαζί συνθέτουν την απέραντη ιστορία του ανάδελφου έθνους μας. Ανώνυμοι και επώνυμοι Αμάραντοι που θέλησαν να ψηλώσουν τον τόπο μας στον ήλιο. Αυτοί είναι η ιστορία μας, αυτοί μας έδωσαν την εθνικότητα “Έλληνας”. Με αυτούς γαλουχήθηκα στα δίσεκτα χρόνια. Πως να τους ξεχάσω; Τον Ρήγα, τον γέρο του Μοριά, τον Γιάννη Πασαλίδη, τον Μανώλη Γλέζο, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Ηλία Ηλιού, τον πρωτοπρεσβύτερο Ηλία Πηρουνάκη, τον Μίκη και πολλούς άλλους δασκάλους; Αμάραντη μνήμη τους και στα δυο καρδιόφυλλά μου. Όλοι οι Αμάραντοι ήταν, είναι και θα είναι σπέρματα του ανάδελφου λαού μας, γιατί κανένα δόγμα, καμμιά θεωρία, καμμιά ιδεολογία που έχει σαν αρχή την απολυταρχία δεν μπορεί να δώσει σπέρματα ελευθερίας.

Θέλω να κάνω μια μνεία στον δικό μας Αμάραντο, της Ζώνης, τον Ηλία Χαρίτο ξάδελφο της μάνας μου. Ο μπαρμπα – Λιας με δίδαξε τι είναι Ελευθερία και να μην την εκχωρώ σε κανέναν. Σε καμμιά ιδεολογία ή δόγμα. Αυτός με μύησε στην κλασσική μουσική και αυτός μου γνώρισε τον Μίκη. Αμάραντη η μνήμη σου μπαρμπα – Λια….

Ηλίας Λαμπρόπουλος (03/09/2021)

Στον Δάσκαλο Μίκη

Πως μπορώ να σε ξεχάσω Δάσκαλε της λευτεριάς

Πως μπορώ να μην  σε κλάψω οδηγέ της ανθρωπιάς

Στης νιότης μας τα δύσκολα από τη βία χρόνια

Τα μουσικά σου ακούσματα μας ζέσταναν στα χιόνια

Τον πόνο μας δεν νιώσαμε, μας ένωσε αγάπη

Τον δρόμο μας δεν χάσαμε στης βίας μονοπάτι

Κυκλάμινα ανθίσανε στους δρόμους της ειρήνης

Αμάραντοι ριζώσανε σε πέτρες Ρωμιοσύνης

Καλό ταξίδι Δάσκαλε, αθάνατος θα μείνεις

Τι κι αν ο κόσμος άλλαξε, τον δρόμο θα τον δείχνεις.

Ηλίας Λαμπρόπουλος (02/09/2021)

 

Αντίο Δάσκαλε

Χτυπάς καρδιά μου πένθιμα, αντιλαλάς στα βράχια

Στέλνουν τα βράχια μήνυμα σε πόλεις και λαγκάδια

Μεσίστιες σε πόλεις μας σημαίες κυματίζουν

Ανάσταση η μνήμη μας Λαμπράκηδες δακρύζουν

Στις ρεματιές των λαγκαδιών του χτες κοσμογονία

Από λαλιές των αηδονιών έρχεται μελωδία

Το μήνυμα ακούσανε Αμάραντοι στον Άδη

Καρδιές ταρακουνήσανε που ζούνε στο σκοτάδι

Κοπρόμυγες ετρέξανε στου Μίκη το κουφάρι

Φωτογραφίες βγάλανε να δείχνουν στο παζάρι

Τον έκλαψαν αγωνιστές τον πρόδωσαν πουτάνες

Τις βλέπω τρέχουν λικνιστά για ψήφους στις αλάνες

Είμαι ο μικρός σπουργίτης τον Αμάραντο φιλάω

Είπανε είμαι αγύρτης γιατί δάκρυ δεν πουλάω

Να το φωτογραφίσουνε σε λαϊκό προσκύνημα

Μετά να τον πουλήσουνε πριν τον βάλουνε στο μνήμα

Της φτερωτής εκάλεσα φίλους μου στο παραθύρι

Μαζί τους ετραγούδησα του Μίκη ένα τραγούδι

Για μακαριά καθίσαμε ξερό ψωμί και τσικουδιά

Τη λευτεριά υμνήσαμε εμείς του μόχθου τα πουλιά

Ελλάς τα μεγαλεία σου Ρωμιοσύνης τ’ αγκωνάρια

κάνε τα εργαλεία σου να μην σε παίζουνε στα ζάρια.