Εχθές Πέμπτη 2 Απριλίου 2026 έφυγε από κοντά μας η Γιαννούλα Αναστοπούλου. Ένας σπάνιος Άνθρωπος, η προσωποποίηση της καλοσύνης, της ευγένειας, της ανθρωπιάς, της προσφοράς, του ήθους. Η Γιαννούλα που μόνο καλά λόγια είχε να πει ακόμα και όταν κάποιος την είχε αδικήσει. Για όλους είχε μια καλή δικαιολογία, έναν καλό λόγο. Υστερούσε από τον εαυτό της για να προσφέρει αυτό που δεν είχε στον κάθε αδύναμο και μοναχικό άνθρωπο. Ήξερε μόνο να δίνει, να προσφέρει, χωρίς να περιμένει καμιά ανταπόδοση. Γεννημένη στο γειτονικό χωριό του Βάγγου, ήρθε στην Ζώνη αφού παντρεύτηκε τον συγχωριανό μας Παναγιώτη Αναστόπουλο με τον οποίο έκανε τρία παιδιά. Το σπίτι της στο χωριό ήταν πάντα ανοιχτό και φιλόξενο γι’ αυτό ήταν πάντα γεμάτο από επισκέπτες. Θα την αποχαιρετίσουμε για τον Παράδεισο την Κυριακή 5 Απριλίου και ώρα 12:00 το μεσημέρι στον Ι.Ν. του Αγίου Δημητρίου στην Ζώνη. Ο καλός της (μας) φίλος Ηλίας Λαμπρόπουλος έγραψε για την Γιαννούλα:
Αφιερωμένο στην Γιαννούλα (Έναν μεγάλο Άνθρωπο)
Στο φτωχικό καλύβι της η ανθρωπιά περίσσια
Μικρό είναι το έχει της και το μοιράζει ίσια
Περνά απ’ το καλύβι της το κάθε πονεμένο
Για όλα έχει φίλεμα από καρδιά δοσμένο
Πότε ένα γλυκόλογο άλλοτε ένα χάδι
Στον πονεμένο θαλπωρή, κερί μες το σκοτάδι
Στον άρρωστο το βάλσαμο τον πόνο να του γειάνει
Στον δύστυχο παρηγοριά την πίκρα να γλυκάνει
Την γνώρισα σαν Παναγιά, στα άρρωστα συντρέχτρα
Έχει μεγάλη την καρδιά, μια ταπεινή γυναίκα.
Την Γιαννούλα την γνώρισα πριν δέκα – δεκαπέντε χρόνια. Θυμάμαι ήταν απόβραδο καλοκαιρινό και ήμουνα στην Ζώνη κοντά στην πλατεία. Κάποια στιγμή ήρθε η Γιαννούλα και με αβάσταχτο πόνο ζητούσε βοήθεια. Ένας άνθρωπος να την βοηθήσει να σηκώσει μια συγχωριανή που η δόλια είχε πέσει από το κρεββάτι της. Την σηκώσαμε και την βάλαμε στο κρεββάτι. Μετά μου είπε: «άντε μάνα μου, θα την τακτοποιήσω εγώ» και μου έδωσε τόσες ευχές, όσες δεν είχα ακούσει σε όλη μου την ζωή. Της είπα θα πάω σπίτι να φέρω μια μικρή λάμπα πιο μεγάλη για να αλλάξω αυτήν που δεν φώτιζε καλά. Στο διάστημα που έλειψα η Γιαννούλα καθάρισε, έπλυνε και άλλαξε ρούχα στην συγχωριανή . Αέρισε το σπίτι και το συμμάζεψε. Μάζεψε τα λερωμένα ρούχα να τα πάρει για πλύσιμο. Πάλι με φόρτωσε με ευχές πρόσβαρες για το καλό που έκανα. Της είπα αύριο θα πάρω λάμπες που δεν ζεματάνε (χαμηλής κατανάλωσης) και ότι χρειάζεται να ανάβει και να σβήνει το φως από το κρεββάτι της. Πράγματι την άλλη μέρα το μεσημέρι που πήγα ξανά, η Γιαννούλα ήταν εκεί και είχε φέρει τα ρούχα της άρρωστης καθαρά. Μου έκανε εντύπωση με πόση στοργή και αγάπη περιποιόταν αυτή την γυναίκα. Δεν θυμάμαι αν μου είπε ότι είχαν συγγένεια ή ήταν από το ίδιο χωριό. Για πολλές μέρες πρωί, μεσημέρι, απόβραδο, έβλεπα την Γιαννούλα να πηγαινοέρχεται σε αυτό το σπίτι για να βοηθήσει. Όποτε συναντιόμαστε μου έδινε τόσες ευχές, που με γέμιζε γαλήνη. Όταν την είδα να μαζεύει σαν κλώσα τα καταφρονημένα, είπα αν υπάρχει Παναγιά, αυτή είναι η Γιαννούλα!!!Την τιμώ και την σέβομαι σαν αγία. Γιαννούλα είσαι ένας υπέροχος Άνθρωπος. Είσαι το μάτι το αγαθό στην πονηριά του κόσμου. Ζηλεύω που δεν μπορώ να σου μοιάσω.
Υ.Γ. Μπορεί να έχεις την θέληση να γίνεις φιλάνθρωπος, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Θέλει να είσαι μεγαλόκαρδος για να χαρείς τον πόνο και την δυστυχία….
27/08/2015 ώρα 23:05
